(Veel organisatoren van wedstrijden worstelen elke keer wéér met de vraag: wel of geen medailles? En wie dan? Iedereen of alleen de podiumplaatsen? Marlies Jeremiasse maakt er geen geheim van: ze is gek op medailles. In onderstaand verhaal vertelt ze waarom. Lees haar ontboezeming, die ze met veel gevoel voor humor voor jullie heeft opgeschreven!)

  

Ik kom er rond voor uit: ik hou van medailles. Bijna de grootste teleurstelling in mijn leven is over de finish komen, en met een flesje water huiswaarts gestuurd worden. Geen medaille?! Het kan haast niet erger.

Soms weet ik het van tevoren, maar niet altijd. Dan krijg je een handdoek in je handen geduwd. Een handdoek? Waar zit iedereen z’n verstand?! Ik zou ervan in tranen kunnen uitbarsten. Ik heb graag tastbaar bewijs van hetgeen ik gepresteerd heb, en dan liefst ook nog iets dat je mooi kunt om- of ophangen, zodat iedereen ziet wat jij kunt.

Mijn eerste medaille, ik herinner het me nog goed. Ik zal een jaar of 6 geweest zijn, en ik deed mee aan de bondswandeling van gymnastiekvereniging Emma in Den Haag. Ik was trots op het ding, het ging natuurlijk mee naar school en is na zoveel jaar nogal verfomfaaid. Het jaar daarna kreeg ik er weer een. In die tijd kreeg je ook niet voor elke klipklap een medaille. Die moest je echt verdienen. Was dus heel bijzonder.


Toen was het vijftien jaar stil…

Daarna was het vijftien jaar stil. We verhuisden van Den Haag naar Zoetermeer. Daar konden we makkelijker naar allerlei sportlocaties, maar medailles, ook voor bijvoorbeeld de avondvierdaagse, kregen we niet. Ik ging bij atletiekvereniging Ilion. Geen topprestaties, geen medailles.

Pas toen ik militair werd, kwam er mondjesmaat weer wat los. Ik heb nog een vaantje van de 1e Eskader Trimcross, december 1981. Ik kan het me niet herinneren, maar ik zal er wel aan meegedaan hebben. Ik zat toen op de Operationele School in Den Helder, en ik vermoed dat we er ook niet veel keus in kregen. ‘Mannen! En matroos Jeremiasse natuurlijk! Morgen Eskader Trimloop. Om 2 uur staat iedereen klaar bij de poort in sporttenue!’.  Ik weet ook niet, of er ooit een tweede cross is geweest.

Daarna liep ik een aantal keer de vierdaagse van Nijmegen. Een keer met de Marine, en twee keer als reservist, met bepakking en wapen, als enige vrouw in het peloton. En daarvoor krijg je een medaille. Verdiend! In aanloop ernaartoe, voor de vele trainingsmarsen die je loopt, nog een aantal van die dingen. Op m’n vierdaagsekruisjes ben ik best trots. Ik ben ook nog een keer verzorger geweest; dan krijg je ook zo’n mooie. Er staat op: ‘Uw toewijding deed anderen volharden’.  De rest is minder interessant.


Jaren tachtig: medailles gebruikelijker

In de loop van de jaren 80 worden medailles, gewoon als herinnering aan iets dat je gedan hebt, wat meer gemeengoed. Ik liep in die tijd niet heel fanatiek hard, deed zelden mee aan wedstrijden, dus daar verdiende ik niks mee.

Begin deze eeuw kwam ik naar Zeeland. Toen dochter naar de middelbare school ging, was er weer tijd om gestructureerd te gaan hardlopen en startte ik bij AV’56. Daar deed ik na een tijdje een fijne loopvriendin op. Met haar, maar ook samen met andere dames uit de recreantengroep, ondernemen we tochtjes naar loopjes in binnen- en buitenland. Niet alleen supergezellig, maar zo kwam ook de medaillestroom weer wat op gang.

Medailles zijn ook gegroeid. Van een centimetertje of 6, inclusief het handgenaaide lintje en de veiligheidsspeld, tot dingen die groter zijn dan je hand, met zeker een halve meter lint. Alles in mooie kleurtjes, en o wat glimmen ze in vergelijking tot die uit de vorige eeuw!

Bling: ik ben er dol op! Een T-shirt is leuk, maar ik heb echt liever een medaille. Toen ik een jaar of 6 geleden obstakelruns ging lopen, kreeg ik toch mooie, grote medailles. Stoer ook, met gebalde vuisten erop, of van die dappere namen als Viking, of Spartacus. Ik stond zelfs af en toe op het podium. Trots!


Medaillerekje cadeau

Een paar jaar geleden besloot ik halve marathons te gaan lopen. Ik gaf mezelf een medaillerekje cadeau. Hij hing daar wel zielig, mijn ene medaille. Daar moesten er natuurlijk meer bij. Ondertussen is het rekje bijna vol. Tijd voor een nieuwe uitdaging?

Op de expo van mijn laatste halve, in Orlando Florida (in het land waar alles groter is), wees dochter me op een bord en zei: ‘Kijk eens, mam, dát zijn grote medailles!’. Ze waren zo groot, dat ik ze niet eens als medaille had herkend. Voor hun jubileumloop in 2021 hebben ze zelfs een extra grote, grote medaille. Ik denk dat het ding 20 bij 30 cm is. Echt groot! En mooi! Hebben!

Dat wordt dus een tochtje Space Coast in 2021. Ook geïnteresseerd? Kijk op https://www.spacecoastmarathon.com/.

Groet,

Marlies

 

marlies_medialle2_2019.jpg

marlies_medialle1_2019.jpg

marlies_medialle4_2019.jpg

marlies_medialle3_2019.jpg

FOTO’S: Afbeeldingen van bijzondere medailles uit de collectie van Marlies. Ze is er heel trots op.

 

 

Share this post