Ons lid Marjan Boon-Monster liep op zaterdag 8 september de populaire, maar ook gevreesde Jungfrau-marathon in Zwitserland. Hierbij doet ze verslag van haar ervaringen, onder het thema ‘De (gewonnen) strijd tegen de tijd….’ 

De Jungfrau-marathon trekt jaarlijks duizenden deelnemers uit de hele wereld. De wedstrijd stijgt van 560m +NAP (Interlaken) naar 2100 m +NAP (Kleine Scheidegg). Aantal hoogtemeters: 1829 m, bergafwaarts: 305 m. Marjan finishte uiteindelijk als 139e bij de Vrouwen 35+.

Het verhaal begint in februari jl.: mijn vader wilde graag nog één keer de Jungfrau-marathon in Zwitserland lopen, maar door gezondheidsredenen durfde hij zich niet in te schrijven.

Als gezin (broer, zus en ik) dachten we: als het nu meer gebeurt, gaat het nooit meer gebeuren. Nadat we mijn vader zonder zijn medeweten hadden ingeschreven voor de marathon, zijn we eens door gaan praten en werd er gezegd : waarom lopen we niet met hem mee? Dus ja, ook een startnummer voor mijn broer en mijzelf geregeld. Mijn zus ging als supporter mee.

Zo zijn we woensdagavond 5 september in het geheim naar Zwitserland gereden waar mijn ouders met mijn oom en tante op vakantie waren. De aankomst donderdagochtend was al emotioneel en de toon was direct gezet.

Op vrijdag hebben we in Interlaken de startnummers opgehaald en al wat marathonsfeer geproefd. Nu kwam het besef een beetje : ik ga écht een marathon lopen. Waar ben ik aan begonnen spookte door mijn hoofd. Ik heb ‘s avonds alle spullen klaargelegd  en nog eens het tijdschema doorgenomen, want ik wist dat tijd mijn grootste vijand zou worden. De loop gaat niet voor niets bergop: van Interlaken naar Kleine Scheidegg.


De start: wat relaxed!

De start, wat relaxed! Niks verplicht een uur voor de start in je vak staan, maar lekker tien minuutjes van tevoren. Net voor de start het Zwitsers volkslied, wat zorgde voor een eerste kippenvelmomentje!

De eerste tien kilometers waren vlak en prima te doen, met nog veel asfalt en weinig hoogtemeters. Ik heb me qua tempo moeten inhouden om krachten te sparen voor later. Na het 10 kilometer-punt kwam een flinke klim, een voorbode van wat zou gaan komen.

Het lopen ging lekker en ik liep gestaag verder naar het 20 kilometer-punt in Wengen! Als ik links keek, zag ik de beruchte muur van Wengen al…..

Na een ronde om Wengen heen mocht ook ik aan de klim van deze muur beginnen. Iedereen had me al gewaarschuwd voor deze klim, maar ik had geen idee en ben zodoende onbevangen aan de klim begonnen. Maar, tjonge wat is die zwaar met bijna 3 km steil omhoog!


Zelfs wandelen is bijna onmogelijk….

Hardlopen onmogelijk, wandelen bijna onmogelijk en dus maar met een blik op oneindig haarspeldbocht voor haarspeldbocht nemen. Boven aan de muur van Wengen nog twee kilometer naar het 30 kilometer-punt, waar een pittige tijdlimiet zou zijn. Maar, waar het lukte weer stukjes te dribbelen en waar het te steil was proberen flink tempo wandelen, had ik bij het 30 kilometer-punt nog 8 minuten over! Kippenvel,  ik mocht door! Op naar de tweede tijdslimiet bij 38 kilometer.

Ik had heel weinig speling, moest door blijven gaan, maar het was zo zwaar, doordat er niks vlak was en alleen maar klimmen. Nergens aan denken en blijven gaan dus….

Op 36 km zag ik dat het echt spannend zou worden, of ik de tijdslimiet bij 38km zou gaan halen. Ik keek achter mij en zag een haarspeldbocht lager de bezemfietsers. Het zal me toch niet gebeuren, dat ik eruit gehaald zou worden: ik moest alles geven en het derde kippenvelmoment was een feit: ik had 21 seconden over bij het meetpunt en ik mocht verder. Wat was ik blij! Omdat ik wist dat ik mocht finishen!


Meer klauteren dan lopen

Ik was overigens op dat moment al helemaal leeg, want ik had alles gegeven om de tijdslimiet van de 38km te halen. Een colaatje en wat water en weer dóór, richting de beruchte kam naar de finish. Ik keek voor me en zag een slinger aan mensen voor me omhooglopen (nou ja, meer klauteren met handen en voeten) en wist zo dat het zwaarste stuk me nog stond te wachten. Deze 2,5 kilometer waren de zwaarste die ik ooit gedaan heb…..

Voor en achter zag je mensen met kramp omvallen en je moest letterlijk stapje voor stapje naar boven toe en af en toe omdraaien om je kuiten een beetje te ontspannen. Wat duurde het lang voordat ik na 41.5 km het bochtje om mocht draaien en om de laatste 750 meter naar de finish dribbelend af te leggen!

Daar werd ik opgewacht door de familie, en mijn vader en broer (en oom) die hem ook hadden gehaald! Er ging van alles door me heen, maar wat was ik trots op mijzelf: nooit gedacht dat ik dit zou kunnen. Maar: I did it!


Marjan Boon-Monster

 

 marjan_jungfrau1_2018.jpg

FOTO: Marjan na afloop, met haar medaille.

 

marjan_jungfrau3_2018.jpg

FOTO: De familie Monster, deelnemers aan de Jungfrau-marathon.

 

 marjan_jungfrau2_2018.jpg

FOTO: De laatste fase van de Jungfrau-marathon is superzwaar! (Foto’s: fam. Monster).

 

Share this post