In het crematorium in Goes-Zuid heeft woensdagmiddag het afscheid plaatsgevonden van ons erelid Paul Pieters, die vorige week op 66-jarige leeftijd plotseling overleed. Niet minder dan 300 mensen woonden het afscheid bij.

Opmerkelijk was, dat allen die het woorden voerden, persoonlijke dankwoorden voor hem uitspraken. Zijn vrouw Anneke haalde herinneringen op aan haar leven met Paul. En ze besloot met: “Dank je wel, dat je altijd zo goed voor ons gezorgd hebt”.

Dochter Marieke vertelde van kind-vader-belevenissen die ze samen hadden meegemaakt. En ook zij toonde zich, in woorden, zeer dankbaar voor Pauls inbreng in haar leven. Zowel Anneke als Marieke maakten op de talloze aanwezigen grote indruk met hun krachtige en gevoelige persoonlijke verhalen.

Als vriendin van de familie hield Lenie Polfliet een betoog, bestaand uit familiale herinneringen en atletiekherinneringen. Ze sprak een prachtige tekst uit, met een even zo mooie dictie. Ze legde een bijna poëtisch verband tussen onze tijd in het leven en de tijd op een atletieknummer. Onvergetelijke herinneringen zullen blijven, want (zo zei ze): “De herinnering is het enige paradijs, waaruit wij niet verdreven kunnen worden”.

AV’56-voorzitter Cees-Jan Berman nam de aanwezigen mee naar zijn eigen beginperiode als jeugdig atleet, toen Paul al een prominente plaats innam binnen de vereniging. “AV’56 heeft, sinds Paul lid werd (in 1969), elf voorzitters gekend, maar er was slechts één Paul Pieters. Hij was veel belangrijker dan de voorzitters. Hij deed zo veel vrijwilligerswerk, dat we door zijn overlijden minstens 25 vrijwilligers armer zijn geworden”.

Verder memoreerde hij dat, een bekend Nederlands atleet tijdens een jeugdclinic bij AV’56 Paul complimenteerde met de nette materiaalopslag en -onderhoud. “Ik kom in Nederland bij veel atletiekverenigingen, maar zo verzorgd als hier heb ik het nog nergens gezien”.


Paul Pieters Memorial

Tot slot zei de voorzitter zich hard te zullen maken voor het vernoemen van een atletiekevenement naar Paul. “Ik denk aan een Paul Pieters Memorial. Dat zijn we aan hem verplicht”.

Na de herdenkingsplechtigheid in de aula van het crematorium (velen moesten genoegen nemen met een zit- of staplaats in de grote entreehal) konden de aanwezigen het gezin van Paul condoleren met het verlies.

 

Share this post