Uitgedaagd door mede-clublid Patrick van Iersel schreef ons lid Jozias Boone over zijn Kustmarathon-ervaringen het volgende verhaal voor de Facebookpagina Marathonlopers Zeeland. Jozias werd zaterdag bij de ‘grote’ Kustmarathon overall 11e. Voorwaar een grandioze prestatie. Hij was een van de dertig AV’56-mannen in koers. We geven zijn tekst hier onbewerkt weer.

Zaterdagochtend goed uitgerust in de auto naar Haamstede gestapt. Ik had goed ontbeten en, vanwege de warmte, ook aardig wat gedronken (nee, geen Tripels van de keer). Gelukkig kan ik aardig in de warmte lopen, dus dat was een voordeel.

Doel was om de eerste helft te profiteren van het vlakke parcours en lekker door te lopen op een tempo van ong. 4.00/km en daarna kijken waar het schip zou stranden. Ik hoopte stiekem op een sub3, maar dat is op dit parcours natuurlijk niet zo makkelijk als in bijv. Rotterdam.

Na een ietwat slechte start heb ik lekker mijn tempo kunnen pakken. Al snel liep ik alleen met een klein groepje voor me en daarvoor de groep met de 1e (toen nog 2e dame). Ik besloot lekker mijn eigen wedstrijd te lopen en mijn kansen om aan te sluiten of in te halen nog even af te wachten. Helaas kreeg ik rond 10km last van mijn darmen en moest ik eigenlijk even een sanitaire stop maken. Daar had ik dus geen zin in en besloot door te bijten. Dan maar buikpijn ;)

Bij Neeltje Jan haalde ik opeens de favoriet bij de dames (Hinke Schokker) in, die duidelijk last van haar bovenbeen had. Op de pijlerdam kwam ik steeds dichter bij de groep voor me en haalde ik al wat lopers in. Toen kwam het strand...


Altijd zwaar

Het strand is altijd zwaar en ik ging er van uit dat het er goed bij zou liggen aangezien het ong. 12:45 hoogwater was zodat er genoeg hard zand zou zijn. Dat was wel even schrikken toen bleek dat het meer een soort zompige massa was...

Toch heb ik daar alsnog redelijk door kunnen lopen (gem. 4.38/km) en al wat mensen in kunnen halen. Op de trap haalde ik Liselotte in die het naar mijn idee best zwaar had maar zich blijkbaar super hersteld daarna.

Richting Domburg waren er nog een paar heuvels die er lekker inhakten, met als toetje natuurlijk de Hooge Hil. Daarna kwam (voor mij dan in ieder geval) het saaiste stuk van de marathon. Het stuk tussen Domburg en Westkapelle. Toch heb ik hier ook genoten en gewoon heerlijk gelopen op het tempo dat ik in het eerste deel ook liep. Ik voelde me nog steeds sterk en kon de finish al bijna ruiken. Nog even dat gekke lusje bij de KNRM en dan richting Zoutelande!!


Niet te veel uitgesloofd

Op de trap heb ik me niet te veel uitgesloofd. Boven even rustig hersteld en toen weer tempo gemaakt. Wat ging het nog lekker! Het klimmen was af en toe pittig voor de benen, maar goed te doen. Rustig aan de trapjes op en af, en dan vlak voor de strandopgang nog een stevige klim die altijd weer hoger is dan hij op het eerste gezicht lijkt. Toen de trap af. En het strand op.

Ik zag dat een sub3-finish nu vrijwel 100% zeker was en dat gaf me nog even vleugels!! Het strand lag er strak bij en ik liep met een tempo onder de 4.00/km richting paviljoen de Branding. Daar omhoog door het mulle zand en het dijkje op.

Het publiek zweepte me op om de Ethiopische (?) loper voor me nog in te halen, die het duidelijk zwaar had en dat gaf me helemaal een boost. Nog even een eindsprint en dan naar beneden de Langstraat in! Vlaggetje aanpakken en nog even knallen!

Helaas was Lein net even weg, dus die stond me niet op te wachten, maar wel mijn vrouw, familie, vrienden. Toen ik op de klok 02:57:51 zag staan kon mijn dag helemaal niet meer stuk!! Sub3 en 11e overall!

Kustmarathon 2018: wat was je (weer) mooi!

Organisatoren, supporters, vrijwilligers en in het bijzonder Lein Lievense: bedankt!

 

jozias_km_2018.jpg

FOTO: Jozias kort na de start in Burgh, hier op de Weeldeweg. Startnummer 142. (Foto: Huib Boogert).

 

Share this post