In de categorie ‘driemaal is scheepsrecht’ dan eindelijk tóch een PR op de marathon! Lukte het in 010 niet (te warm) en ook Leiden niet (gevallen en arm uit de kom), Etten-Leur bracht waar we keihard voor getraind hebben....

Samen met mijn zwager Wim Verburg zondagochtend met de trein naar Etten-Leur. Natuurlijk weer eens gedoe met een wegrijdende verbinding, maar geen paniek, lekker omkleden in de trein en vanaf het station inlopen naar de startlocatie. Al vrij snel was ik verenigd met mijn hardloopmatties van AV’56: Paola van Gilst, Berry Simonse, Frank Houweling en Michel de Wee en konden we dan eindelijk van start.

Frank gaf het tempo aan. We hoefden alleen maar te volgen. Met wind in de rug en 12 graden voelt het warmer aan. In een groepje van circa acht man is Paola de enige vrouw en loopt bij de dames op de eerste plaats in de wedstrijd. De focus ligt echter op de eindtijd van 3 uur 10 en met een gemiddelde snelheid van 4:30 km moet dat goedkomen.

We zijn eigenlijk maar net lekker op gang als de wedstrijdleiding een gele kaart uitdeelt aan Paola. Frank heeft Paola een bekertje water gegeven en volgens de regels mag dat niet. Oké, de regels zijn duidelijk, nu weer verder de focus op de wedstrijd!


Wind schuin van opzij

Met wind tegen wordt het flink aanpoten. Frank doet bijna al het kopwerk en wij proberen zo veel mogelijk uit de wind te lopen, wat niet meevalt omdat de wind schuin van de zijkant komt.

Tot de halve marathon draai ik lekker en loop van voren mee in de groep. In Etten-Leur zijn ze alvast begonnen aan het feestje en Paola wordt daar al omgeroepen als eerste dame. Als we aan het tweede rondje beginnen, gaat het opeens moeilijker en ik zie dat mijn hartslag oploopt. Ik ga weer vooraan lopen en probeer ontspanning te zoeken in mijn beweging en dat lukt vrij aardig.

Bij km 24 krijg ik maagklachten. De voeding wil er niet meer lekker in en het zal mijn laatste flesje zijn dat ik in zijn geheel opdrink. Proestend en met een klotsende maaginhoud probeer ik de focus te houden op mijn techniek. Onderweg zijn we al een aantal lopers uit de groep verloren en na km 30 moeten we Michel helaas ook achterlaten. Hij heeft veel vooraan gelopen en kan het straffe tempo dat Frank ons oplegt niet meer volgen.


Open vlakten zijn killing

De open vlakten zijn killing. De wind blaast flink en tijdens een regenbui zakt niet alleen de temperatuur, maar ook het tempo even in. We zijn nog maar met zijn vieren en het is vechten om bij elkaar te blijven. Gelukkig kunnen we daarna herpakken en gaat Berry zich vooraan melden. Hij oogt fit en bij km 37 valt er een gaatje.

Frank zijn taak zit erop en zonder al te veel woorden gaan Paola en ik achter Berry aan. We lopen als twee-eenheid in dezelfde pasfrequentie richting het 40 km-punt. Het is zwaar maar we hebben er nog steeds zin in. De wetenschap dat je een PR gaat lopen geeft je letterlijk vleugels. Nog een keer de A58 over en dan in een rechte lijn naar de finish. Berry loopt nog steeds een stukje voor ons en motiveert ons om het gat dicht te lopen, maar dat gaat niet meer lukken. Af en toe horen we Frank vanuit de verte nog bemoedigend schreeuwen.


Allemaal een pr!
 

Paola komt als eerste dame de meet over in een prachtige tijd van 3 uur 10 minuten en 28 seconden. Ik finish direct achter haar en we vallen gezamenlijk in de armen van Berry die ons op staat te wachten. Frank Houweling weet de schade te beperken tot 1 minuutje.

Ook Michel die het onderweg nog zwaar te verduren heeft gehad, loopt een keurig PR. Met 4 PR’s en de winst van Paola kunnen we trots terugkijken op een geslaagde teamprestatie!

Patrick van Iersel, Goes

 

paola_etten_finish_2017.jpg

FOTO: Paola finisht glorieus in Etten-Leur (Foto: PZC)

 

Share this post