Marijke mijn partner ging naar haar fysio toe, Stijn, en daar kwam ik ter sprake. Nooit gedacht dat ik een marathonloper aan de haak zou slaan, zei Marijke. Stijn was gelijk enthousiast en ging verder vragen.

Hij was zeer geïnteresseerd in mij, om mij aan zijn Roparun-team toe te voegen als loper! Toen Marijke het mij vroeg, was ik gelijk enthousiast en dacht ik van heej dat is leuk! En ja weer eens wat anders en tijd voor een nieuwe uitdaging!

Ik was al eens eerder gevraagd, maar toen was het niet het juiste moment. Nu wel, en ik hoefde er dus niet lang over na te denken. Ja, ik doe mee! Ik was volgens mij de laatste van de groep. Nu was het team compleet en kon het avontuur beginnen!

De voorbereidingen waren prima en de meetings die het team organiseerde, waren duidelijk en goed voorbereid. Top gedaan, mensen!

Ik voelde me gelijk al aardig thuis in de groep wat een leuke en enthousiaste mensen! Ik kende al een paar mensen wat het gelijk makkelijker maakt natuurlijk.

Mijn voorbereidingen waren prima, wat moet je ervoor trainen? Gewoon fit zijn en genoeg kilometers in de benen. Na de marathon van Rotterdam kwam de Roparun prima uit zo voor mij, met genoeg kilometers in de benen dus was ik topfit.

We vertrokken zaterdag 9 juni om 10 uur. Héérlijk die tijd zo dat we niet vrijdags weg hoefden, wat eerst de bedoeling was.


Lekker nog thuis geslapen…
 

Lekker nog thuis geslapen. Nou ja, lekker viel wel mee, veel wakker en benieuwd wat mij te wachten stond voor dit grote avontuur. Net als voor een marathon niet een al te beste nacht gehad dus. Op weg naar Parijs! Iedereen is vrolijk gestemd en iedereen heeft er zin in!

Hup, daar zit je dan ineens in een busje met 9 man. Joost aan het stuur, daarnaast z’n zoon Stijn met partner Emma, en daarachter weer Esther, Kjeld, Nick en daar achter weer Edwin, Eddie en ik in het hoekje bij het raam. Autistisch zijn we wel hoor, iedere keer dezelfde plek in de bus, hahaha.

Wij zijn team B en moeten pas om 21:30 uur ‘s avonds starten, pfff, dat duurt nog lang! Ik wil nu al rennen!! Om 18:36 uur gaat onze groep van start, wooow, wat is dat gaaf, nu al! Bij de start staat iedereen te dansen op een nummer van Bløf, wat de dj natuurlijk expres voor ons draait, voor ons Zeeuwen! Dan ons nummer ‘Liberté’, lekker swingen en dansen op dit nummer, en aftellen van 30 naar 0, daar gaat team A het avontuur beginnen!


Op weg naar het eerste wisselpunt
 

En wij verder in de bus op weg naar het éérste wisselpunt. Rond half 10, eindelijk we mogen, ik mag als éérste en ja hoor: regen! Net geen tijd meer om een regenjackje aan te trekken, daar is team A al, dan maar zónder. Gelukkig was het maar een bui. Wij moeten nu door tot 3 uur in de nacht.

We liepen nog in het licht, wat prachtig was, supermooi gebied door de bossen, maar het werd steeds donkerder. Eenmaal donker is het heel anders en kan je niet meer zo genieten als bij licht. Het genieten gaat dan door op een andere manier. Je hebt elkaar en de muziek helpt je erdoorheen te komen. Wij hadden gelijk 60 km te pakken in de eerste shift en dat ging prima, ik voelde me sterk.

Dan naar het basiskamp, eten wat opfrissen en slapen. De catering was prima, Marianne & Sharon stonden altijd goed voor ons klaar. Pannenkoeken, tosti's, macaroni, krentenbollen, eierkoeken, eieren, brood allemaal koolhydraatrijke producten om ons door dit loodzware weekend heen te helpen.


Weinig slaap het hele weekend

Weinig slapen het hele weekend, zo'n 2 à 2,5 uur per nacht. De 2e shift gaat ook weer prima. Mooi weertje, het hele weekend eigenlijk, daar hebben we niets over te klagen! Voor dat de 2e shift begon, een pitstop maken bij de dixi's, dat was wel nódig, iedereen moest. Er was geen fatsoenlijk wc op het basiskamp, dus dan maar op een dixi. Allemaal achter elkaar lekker frisse bedoeling, maar je moet wat. Als je ervan af moet en je weer moet presteren! Gelukkig gelukt en weer gaan!

2e shift ging prima, op naar de 3e, dit gaat een zware worden, maar we eindigen in Zele (B.),  wat supergezellig is en waar het enorm leeft! Dit hebben we ook echt nodig: aanmoedigingen en gezelligheid, sfeer. Mensen die voor je klappen, naar je roepen, enthousiast zijn op wat voor manier dan ook. In Frankrijk was er bijna geen sfeer, de Roparun voor het goede doel (hulp aan kankerpatiënten) leeft daar niet zo. Je beleeft daar ook niets, wat in België echt 10x beter is.


Het wordt zwaarder

Het wordt zwaarder, de benen worden iets stijver, maar ze willen nog prima! Gelukkig ik voel me sterk en wil gaan hup-tempo lopen, ik loop zo'n 14 km per uur soms ook 15, lekker gas geven! We hadden afgesproken zo'n 12 km per uur te lopen, maar ik mag mijn ding doen en wil lekker gaan. Ik geef vol gas en voel me goed. Wel moe, maar ik heb genoeg drive en energie om door te gaan. Ik denk aan de mensen die deze rotziekte hebben, dan moet het voor mij een peulenschilletje zijn!

Aangekomen in Zele, wat een publiek, wat een sfeer, geweldig!! Blij dat onze shift erop zit: het is 23:45 uur. Een uur eerder dan gepland komen we aan, we gaan zo lekker. Dit was een zware shift, hier hadden ze ons ook over ingelicht. Het is immers de 2e nacht. 

Over het podium met zijn allen, in Zele, groep A en B. Iedereen erdoorheen en ff een feestje bouwen! Team A is net wakker en nog niet zo fit, zij moeten de nacht in en dat zal loodzwaar voor hen worden. Het onregelmatige leven gaat ons in het lichaam zitten, iedereen heeft last van zijn darmen en last van lucht door de vele koolhydraten. Maar we moeten door, hup, naar de volgende etappe.


Erwin Harmes passeert

Deze etappe van zondagmorgen ging echt superlekker. Op mijn wedstrijdschoenen, gáán met die banaan, en wel een snelheid van tegen de 15 km per uur, héérlijk! Wat een weer, en wat genieten is dit!  De shift van zondagavond ging ook goed, maar de power in de benen is iets minder. Ik moet er iets meer moeite voor doen, maar het lukt nog wel.

Erwin Harmes met z’n team is in aantocht, kunnen we die bijhouden? Nee...Erwin loopt volgens mij 20 km per uur en zij wisselen om de 500 meter, ze gaan als een raket!

Even gegroet en altijd leuk om bekenden te zien. De maandag is de laatste dag. Zin in! En ook blij dat het de laatste is. Mijn supporters staan klaar in Ossendrecht, ik kijk ernaar uit! Te 6:03 uur zouden we erdoorheen komen, dit wordt 5:03 uur, omdat we nog steeds een uur voorliggen op schema.

Het wordt nu iets minder, omdat het andere team het ook zwaarder heeft. Ik mag starten in Ossendrecht, toch nog even een wissel, omdat het toch nog een paar kilometer is, ik wil weer lopen, hup, ik wil door Ossendrecht! En ja hoor, in de straten overal mensen, vuurkorven roken, jongeren aan het bier. Iedereen zit gezellig voor z’n huis in de tuin te kijken, aan de koffie of aan het bier. Huizen versierd, muziek en alles om de mensen aan te moedigen, geweldig.


En dan mijn supporters!

En dan mijn supporters! Ik zie het spandoek al van ver en wat zijn er veel mensen! Marijke & Mart, mijn broer en zijn zoon, mijn Oom en Tante, mijn hardloopmaatje Michel. En ook Jack mijn collega /vriend, hij heeft zijn vrouw verloren, afgelopen jaar, 10 maart dit jaar, aan deze vreselijke rotziekte. Wat is hij sterk, dat hij er staat, tranen in zijn ogen. Jack heeft hem zelf ook 4x gelopen en weet dús precies wat het is.

De ontlading is groot bij mij en bij mijn supporters ook. We knuffelen en kussen, en slaan mekaar op de schouders, geweldig is dit! Ik krijg een radler in mijn handen geduwd, er wordt gefilmd, foto’s gemaakt, en ik krijg de tijd ff van m’n team, super was dit!

Dan verder op de fiets, achter de rest aan, de reis gaat weer verder, op naar Rotterdam! Bij Hoogerheide ontbijt, héérlijk, een beker yoghurt met verse aardbeien, dit gaat er wel in. Jack staat er ook weer, nog steeds met tranen in zijn ogen. Zo fijn om hem nog een keer te zien!  Nu is het veel run-bike-run, wat ook best pittig is. Je hebt dan veel minder rust en niet veel tijd om te eten en drinken.


De finish komt in zicht

Ondanks dat gaan we gewoon dóór! De power is er nog steeds, ook al kom ik steeds wat moeilijker op gang. Gelukkig kan ik het nog volhouden. Superfijn! De dorpen doen allemaal hun best. Wat een sfeer, wat een fanatieke mensen, geweldig! Ik loop met een big smile op mijn gezicht. Ondertussen heb ik de bijnaam "de witte Keniaan" gekregen. "John heb je de brommer weer aangezet?". Dat zei Eddie telkens weer. De brommer stond zeker aan. Volle por! Geweldig om zo te horen dat ik lekker snel ga, dat doet me goed.

De laatste shift met zijn allen is een soort laatste etappe van Tour de France. Op het gemakje run-bike-run. Het wordt steeds drukker en drukker met mensen. De finish komt in zicht! Ik loop nog steeds, ik ben nog energie en wil nog meer kilometers op de teller! Héérlijk dit. We gaan niet meer op tempo, dat gaat niet meer, want het is te druk en iedereen zit er enigszins doorheen natuurlijk. 

Dan aangekomen bij de finish eerst de fietsen wegzetten. Daarna naar de finish lopen en ja hoor regen! Grrr, waarom nou? Poncho aan en door. Het duurt mij allemaal te lang. Ik ben moe en kapot ik wil finishen! Eenmaal bij de finish: wat een mensen, overweldigend! Wooow dit had ik niet verwacht, wat is dit gaaf!


Tranen in de ogen

Ons nummer wordt weer gedraaid en we lopen met heel de groep stapje voor stapje richting finish. Uiteraard willen we van iedere seconde genieten. Het is, denk ik, 500 meter tot de finish. We dansen, springen, lachen, zingen mee en ik krijg tranen in mijn ogen. Ik zie in de verte het spandoek weer. Mijn supporters: daar staan ze weer! Marijke en Mart en Michel, maar nu ook mijn zus en mijn zwager Lars. Ik ga naar ze toe en omhels ze. We kussen en knuffelen weer. Wat is dit een geweldige ontlading. We hebben het gewoon gehaald!

Ik denk aan mijn moeder, hoog in de hemel. Ze is trots op me, ik voel het! Mijn zus heeft het ook taai, iedereen merk ik. Zo’n finish heb ik nog nooit meegemaakt. Heel anders dan bij een marathon. Niet te vergelijken, wat gaaf is dit. Supertrots en voldaan.

Nu snakkend naar een biertje, dat hebben we dik verdiend! Roparun: het was geweldig! Of er nog een volgende komt?? Pfff, weet ik nog niet hoor, maar nu ik dit schrijf denk ik het wel hoor. Dat je zo veel kan betekenen voor anderen en je steentje kan bijdragen om deze vreselijke ziekte de wereld uit te helpen. Dan ga ik er zeker weer vóór!

Groeten, John de ‘Witte Keniaan’ ?

 

ropa_john3_2019.jpg 

john_ropa4_2019.jpg

ropa_john2_2019.jpg

FOTO’S: Bovenstaande foto’s geven sfeerbeelden van John Nieuwenhuize’s Roparun

 

Share this post